44M Zrinyi I i 43M Zrinyi II były węgierskimi działami samobieżnymi zbudowanymi na podwoziu czołgu Turan. Wersja 44M była uzbrojona w armatę 75mm o wysokiej prędkości wylotowej pocisku i miała pełnić rolę niszczyciela czołgów. Testy prototypu wykazały duże problemy z zastosowanym działem, w związku z czym opracowywanie tego pojazdu znacznie się przeciągnęło. Seryjna produkcja miała rozpocząć się w połowie 1944 roku, jednak zanim się to stało Węgry zostały opanowane przez armię sowiecką. 43M Zrinyi II był haubicą samobieżną kalibru 105mm. Produkcja seryjna tego wariantu rozpoczęła się w 1943 roku, przed opanowaniem kraju przez Armię Czerwoną zdołano wyprodukować 66 pojazdów.

40M/41M Turan to węgierski czołg średni, którego konstrukcja była oparta na czeskim prototypie produkcji Skody. 40M Turan I, uzbrojony w armatę kalibru 40mm, był produkowany między 1941 a 1943 rokiem, w sumie zbudowano 285 czołgów tej wersji. Produkcja wariantu uzbrojonego w armatę 75mm - 41M Turan II rozpoczęła się w 1943 roku. 139 pojazdów zostało ukończone przed sowiecką inwazją na Węgry. 43M Turan III był prototypem, uzbrojonym w armatę 75mm o dłuższej lufie oraz od początku wyposażonym w dodatkowe osłony boczne. Wyprodukowany został tylko jeden Turan III.

Tankietka Typ 94 została zaprojektowana na bazie słynnej konstrukcji Carden-Loyd i weszła do służby w Armii Cesarstwa Japonii w 1935 roku. Tankietki tego typu miały pełnić rolę pojazdu rozpoznawczego, w praktyce były również wykorzystywane jako ciągniki przyczep (m.in. amunicyjnych) a także jako wsparcie piechoty. Tankietki Typ 94 były używane podczas II wojny Chińsko-Japońskiej, w bitwach o Khalkhin Gol i w II wojnie światowej. Czołgi te sprawdzały się w walce przeciwko Armii Chińskiej, jednak były zdecydowanie zbyt słabo opancerzone jak na warunki Wojny na Pacyfiku.

Radziecki czołg ciężki opracowany w 1948 roku i wyprodukowany w Leningradzkich Zakładach Kirowskich. Ważący 68 ton, grubo opancerzony i uzbrojony w 130mm armatę S-70, był to największy czołg kiedykolwiek zbudowany przez ZSRR. W trakcie przeprowadzonych testów wykazał się niezwykłą szybkością jak dla czołgu o tak dużej masie, ale przekładało się to na szybsze zużywanie gąsienic, kół i ogromne ilości spalanego paliwa, około 450 litrów na 100km. Mimo, że był to pod wieloma względami nowatorski projekt, nigdy nie został przyjęty do masowej produkcji ze względu na swoją wielkość i kłopotliwy bardzo niepraktyczny układ jego przedziału bojowego. Jedyny zachowany egzemplarz IS-7 prezentowany jest w Muzeum czołgów w Kubince.

HMS Lord Nelson został zbudowany w brytyjskiej stoczni w Palmer, stępkę położono 18 maja 1905 roku, wodowanie nastąpiło rok później a budowę ostatecznie zakończono w październiku 1908 r. Po wybuchu I wojny światowej pancernik Lord Nelson został wcielony do nieudanej operacji opanowania Dardaneli. 19 lutego 1915 roku włączył się do walki z fortami tureckimi, został kilkukrotnie trafiony przez tureckie armaty nie odnosząc poważnych uszkodzeń. Na początku 1916 roku wstąpił do Wschodniej Floty Śródziemnomorskiej. W 1919 roku wrócił do Wielkiej Brytanii, został umieszczony w rezerwach i w czerwcu 1920 roku sprzedany na złom.

Radziecki samolot myśliwski, następca MiG-19, produkowany w latach 1959-87, ze względu na swój wygląd, wśród pilotów określany był mianem "ołówka" lub "bałałajka". Był to jeden z najnowocześniejszych samolotów myśliwskich na świecie. Oprócz wysokich osiągów i dobrych własności bojowych był prosty w obsłudze oraz dość łatwy w pilotażu. Przez ponad 40 lat był podstawowym samolotem myśliwskim w Polsce.

PZL.23 Karaś był polskim lekkim bombowcem i samolotem rozpoznawczym. Seryjna produkcja wersji A rozpoczęła się w 1936 roku, zbudowano 40 sztuk. Wariant B, ze zmienionym silnikiem, był produkowany w latach 1936-38, ukończono 240 maszyn. Eskadry bombowe i rozpoznawcze Polskich Sił Powietrznych zostały wyposażone w samoloty PZL.23B, a maszyny w wersji A zostały przesunięte do szkół lotniczych. Karaś był głównym samolotem bombowym lotnictwa polskiego podczas niemieckiej inwazji na Polskę we wrześniu 1939 r. PZL.42 był próbą stworzenia zmodernizowanego następcy dla Karasia, zbudowano tylko jeden prototyp w 1936 r. Po zakończeniu prób PZL.42 przekazano do 1 pułku lotniczego w Warszawie i następnie do Szkoły Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Został zniszczony podczas bombardowania szkoły przez lotnictwo niemieckie, we wrześniu 1939 r.

PZL.23 Karaś był polskim lekkim bombowcem i samolotem rozpoznawczym. Seryjna produkcja wersji A rozpoczęła się w 1936 roku, zbudowano 40 sztuk. Wariant B, ze zmienionym silnikiem, był produkowany w latach 1936-38, ukończono 240 maszyn. Eskadry bombowe i rozpoznawcze Polskich Sił Powietrznych zostały wyposażone w samoloty PZL.23B, a maszyny w wersji A zostały przesunięte do szkół lotniczych. Karaś był głównym samolotem bombowym lotnictwa polskiego podczas niemieckiej inwazji na Polskę we wrześniu 1939 r. PZL.42 był próbą stworzenia zmodernizowanego następcy dla Karasia, zbudowano tylko jeden prototyp w 1936 r.